Kiedyś, podczas eleganckich spotkań europejskiej socjety na przełomie XIX i XX wieku, zadawano sobie pytania, które miały na celu głębsze poznanie własnej osobowości oraz upodobań. Takie testy stały się swoistą rozrywką – formą inteligentnej zabawy, która pozwalała odkrywać, kim naprawdę jesteśmy.
Nie pamiętam tytułu książki, w której pierwszy raz natknęłam się na ten zestaw pytań. Zwany jest kwestionariuszem Prousta, gdyż sam pisarz udzielił na nie odpowiedzi dwukrotnie – choć nie jest autorem pytań. To właśnie ten zestaw stał się inspiracją do tworzenia licznych testów osobowości, jakie znamy dzisiaj.
Kwestionariusz Prousta
- Główna cecha mojego charakteru?
- Cechy, których szukam u mężczyzny?
- Cechy, których szukam u kobiety?
- Co cenię najbardziej u przyjaciół?
- Moja główna wada?
- Moje ulubione zajęcie?
- Moje marzenie o szczęściu?
- Co wzbudza we mnie obsesyjny lęk?
- Co byłoby dla mnie największym nieszczęściem?
- Kim lub czym chciałabym być, gdybym nie był tym, kim jestem?
- Kiedy kłamię?
- Słowa, których nadużywam?
- Ulubieni bohaterowie literaccy?
- Ulubieni bohaterowie życia codziennego?
- Czego nie cierpię ponad wszystko?
- Dar natury, który chciałbym posiadać?
- Jak chciałbym umrzeć?
- Obecny stan mojego umysłu?
- Błędy, które najczęściej wybaczam?
Przez całe ubiegłe stulecie kwestionariusz Prousta doczekał się setek wersji i przeróbek. Najbardziej znaną adaptacją jest tzw. „kwestionariusz Pivota”, stworzony przez francuskiego dziennikarza kulturalnego Bernarda Pivota. Jego wersja, często wykorzystywana w amerykańskich talk-show, zawiera m.in. następujące pytania:
- What is your favorite word?
- What is your least favorite word?
- What turns you on?
- What turns you off?
- What sound or noise do you love?
- What sound or noise do you hate?
- What is your favorite curse word?
- What profession other than your own would you like to attempt?
- What profession would you not like to do?
- If Heaven exists, what would you like to hear God say when you arrive at the Pearly Gates?
Zapraszam do zabawy i refleksji 🙂
